ترکیبـــــــــــــــات عمــــــــده پلاسمـــــــــــا
90% حجم پلاسما را آب تشکیل می دهد( از کل حجم 8/2 لیتر پلاسما 76/2 لیتر آن را آب و املاح تشکیل می دهد).
7% پروتئین و کلوئیدها ( میزان پروتئین های پلاسما 190 گرم )
2-3% هورمونها و ویتامین ها

پروتئیـــــــن های موجود در پلاسمـــــــــــا

در این روش با استفاده از تکنولوژی پیشرفته دستگاه های پلاسمافرزیس و با کاربرد ست های استریل یک بار مصرف برای هر اهداء کننده پلاسما، ابتدا خون اهداء کننده ازطریق شلنگ استریل داخل محفظه سانتریفیوژ یک بار مصرف شده و پس از جداسازی پلاسما، باقیمانده سلول های خونی توسط محلول استریل نرمال سالین شسته شده و از طریق همان شلنگ خون گیری به اهداء کننده بازگردانده می شود. این عمل چند بار تکرار شده ودر انتها حدود 750 میلی لیتر پلاسما جمع آوری می شود.از آنجا که در این روش به سلول های خونی آسیبی وارد نمی شود، یک اهداء کننده سالم می تواند بر اساس قوانین اتحادیه اروپا سالانه 24 بار پلاسما اهداء نماید.

هم اکنون در تمام کشورهای پیشرفته دنیا برای جبران هزینه های ایاب و ذهاب و وقت صرف شده توسط اهداء کنندگان دائم (ونه برای جبران عمل انسانی اهداء)، این اهداء کنندگان مستمرکه تحت مراقبت های پزشکی مداوم قرار دارند، مورد تشویق های مادی و معنوی قرار می گیرند.
 

صندلی های ویژه اهداء در مرکز پلاسما	نصب اقلام یک بار مصرف استریل بر روی دستگاه پلاسمافرزیس
فاز جمع آوری خون در محفظه سانتریفیوژ و جداسازی پلاسما در ظرف مخصوص
پایان فاز بازگشت سلول های خونی به اهداء کننده پلاسما

داروهــــــا ی عمـــــــــــــده مشتـــــــــق از پلاسمـــــــــــا

1- Coagulation factor VIII

2- Coagulation factor IX

3- Immunoglobulin Polyvalent, Hyperimmuns
(Tetanus, Anti-Rabies, Anti-D)

4- Albumin

مزایــــــا ی روش پلاسمــــــــا فرزیس جهت جمع آوری پلاسمــــــــا

Human Albumin 20%

آلبومين انساني  )محلول براي انفوزيون داخل وريدي(                                                                                                                    
                                                                                                                 
1000 ميلي ليتر حاوي:                                                                                                 
پروتئين پلاسماي انساني به ميزان 200 گرم كه حداقل 96% آن آلبومين است.
مواد افزودني:                                                                                                                       
Caprylate*                                  2.31 g ( 16 mmol )                                                               N-Acetyl_DL-tryptofanate        3.94 g ( 16 mmol )
Sodium                                       2.80 g ( 122 mmol )
Chloride                                   < 3.90 ( < 110 mmol )
Water for injection                    ad  1000 ml
* Stabilizer
                                                                                                                                                                                                                                       
گروه درماني / روش عمل:
جزء پروتئيني پلاسما، جايگزين پلاسما.  
مهمترين فعاليت فيزيولو‍ژيك آلبومين مشاركت در ايجاد فشار انكوتيك خون و عمل انتقال مواد است. آلبومين ضمن ثابت نگه داشتن حجم خون در گردش، حاملي براي  هورمون ها، آنزيم ها، فرآورده هاي داروئي و سموم نيز مي باشد.

موارد مصرف :
احيا و حفظ حجم خون درگردش، در جائي كه كمبود حجم ثابت شده است و استفاده از يك كلوئيد، مناسب مي باشد.
انتخاب بين آلبومين و يك كلوئيد صناعي، به وضعيت باليني هر بيمار بستگي خواهد داشت.

 موارد منع مصرف :
ازدياد حساسيت به فرآورده هاي آلبومين و يا هر يك از مواد افزودني موجود در فرمولاسيون آنها

بارداري و شير دهي :
 سلامت فرآورده Human Albumin 20% Biotest براي استفاده در دوران بارداری، در مطالعات باليني كنترل¬شده اثبات نشده است. اما با در نظر گرفتن تجربيات باليني به دست آمده با آلبومين، به نظر مي رسد كه وقوع اثرات سوئي بر سير بارداري يا سلامت جنين يا نوزاد، قابل انتظارنباشد. مطالعه انجام يافته بر روي حيوانات جهت ارزيابي امنيت دارو در ارتباط با توليد مثل، تكامل رويان يا جنين، سيربارداري و تكامل قبل يا بعد از تولد، كافي نيست، اما بايد توجه داشت كه آلبومين جزء اصلي خون انسان است.
 

هشدارها و احتياط هاي لازم براي مصرف :
چنانچه واكنش هاي آلرژيك يا آنافيلاكتيك رخ دهد، انفوزيون بايد به سرعت متوقف شده و درمان مناسب انجام شود. در صورت وقوع شوك، انجام درمان های رايج براي شوك ضروري است.
اگر با افزايش حجم مايعات در بدن و بروز تبعات آن يا رقيق شدن خون، احتمال خطر ويژه اي براي بيمار وجود داشته باشد، آلبومين بايد با احتياط مصرف شود. مواردي از اين شرايط عبارتند از:                                                       - نارسائي قلبي جبران نشده
- فشارخون
- واريس مري
- ادم ريوي
- تمايل بدن به خونريزي
- كم خوني شديد
- كم خوني با منشاء كليوي يا بعد كليوي

اثر كلوئيدي– اسموتيكي آلبومين انساني20% به طورتقريب 4 برابر پلاسماي خون است، بنابراين هنگامي كه آلبومين تغليظ شده، تجويزمي گردد، هم چنانكه بايد به هيدراتاسيون كافي بيمار توجه شود، لازم است كه بيمار در مقابل اضافه بار گردشي و هايپرهيدراسيون به دقت مراقبت شود.
مقدار الكتروليت هاي محلول هاي % 25- 20 آلبومين انساني به طور نسبي كمتر از محلول هاي % 5 – 4 آن است. به هنگام تجويز، وضعيت الكتروليت هاي بيمار بايد مورد مراقبت قرار گرفته و تعادل الكتروليتي برقرار و حفظ شود.
براي تزريقات نبايد محلول هاي آلبومين با آب رقيق شود زيرا مي تواند در دريافت كننده هموليز ايجاد كند. چنانچه نياز به جايگزيني حجم هاي نسبتا بزرگي باشد، كنترل سرعت انعقاد و هماتوكريت ضروري است. مراقبت تا حصول اطمينان ازاين كه، ديگر اجزاي خون ( فاكتورهاي انعقادي، الكتروليت ها، اريتروسيت ها، پلاكت ها ) به مقدار كافي جايگزين شده اند ، بايد ادامه پيدا كند. در صورتي كه مقدار دارو و سرعت انفوزيون با وضعيت گردش خون بيمار تنظيم نشود، ممكن است افزايش حجم مايعات بدن رخ دهد.
بامشاهده  اولين علائم باليني افزايش بار قلبي– عروقي ( سردرد، تنگي تنفس يا احتقان وريدهاي ژوگولر ) يا افزايش فشار خون، بالا رفتن فشاروريدي و ادم ريوي، لازم است كه انفوزيون به سرعت متوقف شود. 

اقدامات استانداردي كه به منظورپيشگيري از انتقال عفونت ها با مصرف داروهاي تهيه شده از خون يا پلاسماي انسان انجام مي شود، شامل انتخاب اهداكننده ، غربال گري هر واحد پلاسما اهدا شده و نیز هر واحد pool plasma
براي نشانه هاي اختصاصي عفونت ها و حذف يا غيرفعال كردن ويروس ها است. علي رغم اين موضوع، به هنگام تجويز داروهاي مشتق از خون و پلاسما، امكان انتقال عوامل عفونت زا به  طور كامل از بین نمی رود. اين امر ناشي از ويروس هاي ناشناخته يا نوظهور و ديگرپاتوژن ها است.                                                     

هيچ گزارشي از انتقال ويروس با آلبوميني كه طبق مختصات فارماكوپه اروپا و طي فرآيندهاي تثبيت شده                تهيه شده اند، وجود ندارد. قويا توصيه مي شود كه هر بار كه Human Albumin Biotest 20%  براي بيماري تجويز  مي گردد، به منظور حفظ ارتباط بين بيمار و محصول، نام و شماره سري ساخت محصول ثبت شود.

اثرات روي توانائي رانندگي و استفاده از ماشين آلات :
نشانه هائي از ايجاد اختلال در توانائي رانندگي و يا به كارگيري ماشين آلات در اثر مصرف آلبومين وجود ندارد.

تداخلات با ديگر محصولات داروئي و ديگر اشكال تداخلات :
هيچ تداخل ويژه اي بين آلبومين و ديگر فرآورده ها، شناخته نشده است.

دستورات رژيم داروئي و نحوه تجويز :
مقدار آلبومين مورد مصرف، به جثه بيمار، شدت تروما يا بيماري و نيز تداوم از دست دادن مايع و پروتئين بستگي دارد. براي تعیین مقدار، بايد ميزان حجم در گردش مبنا قراربگيرد. چنانچه آلبومين تجويز شده است، لازم است كه كارآئي هموديناميك به طور منظم مورد مراقبت باشد كه مي¬تواند شامل موارد ذيل باشد:
- فشارخون شرياني و سرعت ضربان
- فشار وريدهاي مركزي
- فشار  
- برون ده ادراري 
- الكتروليت
- هماتوكريت / هموگلوبين
20% Human Albumin  براي استفاده در بيماران تحت دياليز و نوزادان نارس مناسب است.

نحوه تجويز :
آلبومين انساني مي تواند به طور مستقيم از راه داخل وريدي تجويز شده و يا با يك محلول ايزوتونيك ( براي مثال سديم كلرايد 0.9 % ) رقيق گردد. سرعت انفوزيون بايد مطابق با شرايط فردي بيمار و دليل تجويز آلبومين تنظيم شود.

اثرات ناخواسته :
واكنش هائي از قبيل گرگرفتگي، كهير، تب و تهوع  بندرت اتفاق مي افتد. عوارض جانبي ازقبيل: لرز، استفراغ، اريتم، افت فشارخون همراه با تاكي كاردي و تنگي نفس به صورت موردي رخ داده است.
اين واكنش ها پس ازاينكه سرعت انفوزيون كاهش يافته و يا انفوزيون متوقف گردد، به سرعت از بين مي روند.
واكنش هاي شديد هم چون شوك، خيلي بندرت اتفاق مي افتد. در چنين مواردي بايد انفوزيون متوقف شده و
درمان هاي مناسب انجام شود.

نگهداري و نكاتي در مورد حمل و نقل :
فرآورده در دماي 8– 2 درجه سانتي گراد نگهداري شده و از يخ زدگي آن جلوگيري گردد.
به منظور محافظت در مقابل اثر نور، ويال را در داخل بسته¬بندي نگه داريد. فرآورده را مي توان به طور
مستقيم از راه داخل وريدي و يا پس از رقيق سازي با يك محلول ايزوتونيك ( مثل سديم كلرايد 0.9% )
تجويز كرد. آلبومين براي تزريقات نبايد با آب رقيق شود چرا كه مي تواند باعث هموليز در دريافت كننده
گردد. به هنگام تجويز حجم هاي بالا، دماي فرآورده  بايد پيش از مصرف به دماي اتاق يا دماي بدن برسد.
محلول بايد شفاف يا اندكي كدر باشد. محلول هائي را كه كدر بوده و يا داراي ذرات هستند، مصرف نكنيد زيرا 
اين نشان مي دهد كه پروتئين ناپايدار بوده و يا محلول آلوده شده است. محتويات ويالي كه باز شده است بايد به سرعت مصرف شود. فرآورده هاي مصرف نشده و نیز مواد بسته بندي بايد مطابق قوانين وزارت بهداشت معدوم شوند.

Intratect®

ایمونوگلوبولین انسانی (محلول برای انفوزیون 50 mg/ml)
یک میلی لیتر محلول حاوی:
ماده موثره: 50 میلی گرم پروتئین پلاسمای انسانی که < 96% از این مقدار، ایمونوگلوبولین G می باشد.
مواد افزودنی: گلایسین 300 میکرومول 
آب مقطر تزریقی

توزیع زیرگروه های فرعی IgG به صورت ذیل است:
57%   IgG1
37%   IgG2
3%   IgG3
3%   IgG4
mg/ml 2 >                IgA

اشکال موجود: ویال های 20 ، 50 ، 100 و 200 میلی لیتر

موارد مصرف :
1- درمان جایگزینی
الف – سندروم های نقص ایمنی اولیه از قبیل:
- فقدان و یا کمبود مادرزادی گاماگلوبولین
- نقص ایمنی متغیر شایع   (common variable immunodeficiency)
- نقص ایمنی مرکب شدید
- سندروم Wiskott Aldrich
ب  - میلوما یا لوسمی لنفوسیتی مزمن توام با کاهش گاماگلوبولین ثانویه شدید و عفونت های راجعه
ج  - سندروم نقص سیستم ایمنی مادرزادی و عفونت های راجعه

2- تنظیم سیستم ایمنی (Immunomodulation)
الف- پورپورآترومبوسیتوپنیک ایدیوپاتیک(ITP)  در کودکان یا بزرگسالان با ریسک بالای خونریزی، یا قبل از جراحی به منظور تصحیح شمارش پلاکت خون
ب  - سندروم گیلن باره (Guillain Barre)
ج  - بیماری کاوازاکی

3- پیوند آلوژنیک مغز استخوان

موارد منع مصرف :
مصرف اینتراتکت در بیمارانی که نمی توانند ایمونوگلوبولین های همولوگ را تحمل کنند، به ویژه در موارد خیلی نادر کمبود IgA ، زمانی که بیمار در مقابل IgA آنتی بادی دارد و یا در بیمارانی که ازدیاد حساسیت به هر یک از ترکیبات موجود در فرآورده دارند، ممنوع است.

بارداری و شیردهی :
سلامت این فرآورده دارویی در دوران شیردهی توسط آزمون های کنترل شده بالینی مورد تایید قرار نگرفته است و بنابراین بایستی در دوران بارداری و شیردهی با احتیاط تجویز گردد. تجارب بالینی طولانی با ایمونوگلوبولین ها، نشان داده است که نباید انتظار آثار زیانبار را در سیر بارداری و نیز برروی جنین و نوزاد داشته باشیم.
ایمونوگلوبولین ها به داخل شیر ترشح می شوند و می توانند در انتقال آنتی بادی های محافظتی به نوزاد نقش داشته باشند.

احتیاط های لازم برای مصرف :
ممکن است برخی از عوارض جانبی شدید این دارو، با سرعت تزریق آن ارتباط داشته باشد، لذا بیمار بایستی به-طور کامل تحت مراقبت باشد و به دقت از نظر بروز عوارض ناخواسته در طول مدت انفوزیون، مورد مشاهده قرار گیرد.

در موارد زیر واکنش های جانبی مشخص ممکن است بیشتر بروز نمایند:
- وقتی سرعت انفوزیون بالا باشد.
- در بیماران مبتلا به کمبود یا فقدان گاماگلوبولین با یا بدون نقص IgA
- در بیمارانی که ایمونوگلوبولین های انسانی را برای اولین بار دریافت می کنند یا فرآورده های گاماگلوبولین انسانی متفاوتی مصرف می کنند (یعنی از دو محصول با نام تجارتی متفاوت استفاده می گردد) و یا فاصله زمانی بین دو تزریق (اولین و دومین تزریق) طولانی می شود، این عوارض بندرت رخ می دهد.

واکنش های ازدیاد حساسیت واقعی، نادر هستند و ممکن است بندرت در افراد با نقص IgA که دارای  آنتی بادی ضد IgA هستند، مشاهده شود.
تجویز ایمونوگلوبولین های انسانی حتی در بیمارانی که نسبت به درمان های قبلی با این فرآورده مقاومت نشان داده اند، در موارد کمی می تواند باعث افت فشارخون همراه با واکنش های آنافیلاکتیک گردد.

با اتخاذ روش های ذیل، غالباً می توان از بروز عوارض بالقوه پیشگیری نمود:
1) در بیمارانی که نسبت به ایمونوگلوبولین انسانی طبیعی حساسیت ندارند اولین تزریق فرآورده، به آهستگی انجام شود ml/kg/min) 024/0).
2) بیماران برای مشاهده هرگونه علامت نامطلوب در مدت انفوزیون به دقت مورد مراقبت قرار بگیرند. به ویژه بیمارانی که سابقه مصرف ایمونوگلوبولین انسانی نداشته اند، افرادی که سابقاً از یک فرآورده جایگزین IVIg استفاده کرده اند و یا در مواردی که فاصله زمانی طولانی با آخرین مصرف IVIg وجود دارد، باید در طی اولین انفوزیون و نخستین ساعات پس از اولین انفوزیون، به منظور مشاهده علائم دال بر بروز عوارض جانبی، مورد مراقبت قرار گیرند.
3) تمامی بیماران دیگر باید حداقل 20 دقیقه بعد از تجویز تحت نظر و مراقبت باشند.

دلایل بالینی برای وجود ارتباط بین تجویز IVIg و بروز اختلالات ترومبوآمبولیک از قبیل سکته قلبی، سکته مغزی، آمبولی ریوی و ترومبوزهای عمیق وریدی در دست است و به نظر می رسد که این امر با افزایش نسبی ویسکوزیته خون در اثر ورود سریع ایمونوگلوبولین در خون بیماران در معرض خطر، ارتباط داشته باشد.
تجویز و انفوزیون IVIg در بیماران چاق و نیز در افرادی که دارای ریسک فاکتورهای زمینه ساز ترومبوآمبولی ( از جمله سن بالا، فشارخون، دیابت شیریـن، وجود سابقـه بیمـاری عروقـی یا حـوادث ترومبوتیـک ، بیمارانی که اختلالات ترومبوفیلیک اکتسابی و یا وراثتی دارند، بیمارانی که دوره های طولانی از عدم تحرک دارند، بیمارانی که حجم مایعات بدنشان شدیداً کاهش یافته (Hypovolaemia) ، بیمارانی که امراضی دارند که در آن ویسکوزیته خون افزایش می یابد) باید با احتیاط انجام شود.
مواردی نیز از بروز نارسائی حاد کلیوی به دلیل تجویز IVIg مشاهده شده است. در بیشتر موارد ریسک فاکتورها مشخص بوده اند، از قبیل نارسائی زمینه ای کلیه، دیابت شیرین، کاهش حجم مایعات بدن، اضافه وزن، مصرف داروهایی با عارضه سمیت کلیوی و سن بالاتر از 65 سال.
در حالی که گزارش های مربوط به اختلال کار کلیه یا نارسایی حاد کلیوی، به مصرف تعدادی از فرآورده های IVIg ، نسبت داده می شوند، گروهی از این محصولات که حاوی سوکروز به عنوان پایدارکننده هستند، مسئول موارد بیشتری از این مسائل بوده اند. در بیماران دارای ریسک، مصرف محصولات IVIg که حاوی سوکروز نیستند می تواند مورد توجه قرار گیرد.
Intratect حاوی سوکروز نیست.

در بیمارانی که احتمال نارسائی حاد کلیوی یا بروز واکنش¬های نامطلوب ترومبوآمبولیک وجود دارد، فرآورده¬های IVIg باید با حداقل دوز موثر و حداقل سرعت انفوزیون ممکن، تجویز گردد.

لازم است موارد ذیل برای تجویز IVIg در تمام بیماران درنظر گرفته شود:
- هیدراتاسیون کافی قبل از شروع انفوزیون IVIg
- پایش برون ده ادراری
- پایش سطح کراتینین سرم
- پرهیز از مصرف توام داروهای دیورتیک موثر بر لوپ هنله
- 
درمورد داروهایی که از خون یا پلاسما تهیه می شوند، تمهیدات معینی به منظور پیشگیری از انتقال عفونت ها به بیماران وضع می گردد. این موارد شامل انتخاب دقیق اهداکنندگان خون یا پلاسما جهت حصول اطمینان از حذف افراد دارای ریسک انتقال عفونت، آزمایش هر اهداکننده و Pool Plasma از نظر وجود آلودگی به ویروس یا عفونت ها. سازندگان این محصولات هم چنین در طی تولید فرآورده های مشتق از خون یا پلاسما، مراحلی را برای حذف و یا غیرفعال کردن ویروس ها قرار می دهند. علی رغم این تمهیدات، احتمال انتقال عفونت به هنگام تجویز داروهای تهیه شده از خون یا پلاسمای انسانی به طور کامل از بین نمی رود و می تواند شامل هر نوع ویروس ناشناخته و یا دیگر انواع عفونت ها باشد.
تمهیدات انجام شده برای ویروس های پوشش دار از جمله ویروس های HIV، هپاتیت B و C موثر بوده و نیز می-تواند برعلیه ویروس های فاقد پوشش مثل ویروس هپاتیت A و Parvovirus B19 تاثیر محدودی داشته باشد.
ابتلا به هپاتیت A یا آلودگی با  Parvovirus B19با مصرف ایمونوگلوبولین ها ارتباطی ندارد که این امر می-تواند ناشی از وجود آنتی بادی های ضد این ویروس ها در این محصولات باشد، که اثر حفاظتی دارند.
قویاً توصیه می شود که هر گاه اینتراتکت مصرف می کنید نام و شماره سری ساخت محصول، به منظور نگهداری سابقه ای برای سری های ساخت استفاده شده، ثبت شود.

تاثیر دارو بر مهارت رانندگی یا کار با ماشین آلات:
مواردی دال بر امکان کاهش این مهارت ها در بیماران، پس از مصرف IVIg گزارش نشده است .

تداخل با دیگر داروها:
واکسن های ویروسی زنده ضعیف شده:
تجویز ایمونوگلوبولین ها در یک دوره زمانی حداقل 6 هفته تا حداکثر 3 ماه بعد از واکسیناسیون می تواند اثربخشی واکسن های ویروسی زنده ضعیف شده نظیر سرخک، سرخجه، اوریون و آبله مرغان را کاهش دهد. پس از تجویز IVIg ، باید یک دوره 3 ماهه تا انجام واکسیناسیون با واکسن های ویروسی زنده ضعیف شده، سپری گردد. درمورد سرخک این تداخل تا یک سال بعد نیز وجود دارد. بنابراین بررسی وضعیت آنتی بادی های آن دسته از بیمارانی که واکسن سرخک دریافت می کنند، ضروری است.

تداخل با آزمایش های سرولوژیک :
پس از تجویز ایمونوگلوبولین، مقدار آنتی بادی های متنوعی که به صورت غیرفعال انتقال یافته است، بطور گذرا، در خون بیماران افزایش می یابد که می تواند منجر به نتایج مثبت گمراه کننده در آزمایش های سرولوژیک گردد.
انتقال غیرفعال آنتی-بادی ها به آنتی ژن های گلبول قرمز از جمله A،B،D ممکن است با برخی آزمایش های سرولوژیکی از جمله آزمايش آنتي گلوبولين (Coombs Test) تداخل داشته باشد.

ناسازگاری ها:
اینتراتکت نباید با دیگر محصولات دارویی مخلوط شود. هیچ فرآورده دیگری نباید به محلول اینتراتکت افزوده شود زیرا هرگونه تغییر در غلظت الکترولیت ها یا PH ، ممکن است باعث رسوب یا دناتوره شدن پروتئین ها گردد.

راهنمایی درمورد مقدار مصرف و دوره تجویز:
مقدار مصرف و رژیم دارویی به مورد مصرف دارو بستگی دارد. در درمان جایگزین درصورت نیاز، رژیم داروئی می-تواند با درنظر گرفتن فارماکوکینتیک و پاسخ بالینی به طور جداگانه برای هر فرد تنظیم شود.

رژیم های درمانی ذیل به عنوان راهنما داده شده است:

درمان جایگزینی در نقایص اولیه سیستم ایمنی :
رژیم درمانی باید منجر به افزایش سطح IgG بیمار (اندازه گیری شده پیش از انفوزیون بعدی) به میزان حداقل g/liter 6-4  گردد. پس از شروع درمان برای ایجاد تعادل به 3 تا 6 ماه زمان نیاز است.
مقدار مصرف توصیه شده برای شروع (g 8/0- 4/0) ml 16-8  به ازاء هر کیلوگرم وزن بدن بیمار است که حداقل با / kg b.w. ( g2/0) ml  4 هر سه هفته ، پیگیری می شود. مقدار مصرف لازم برای بدست آوردن سطح سرمی   g/L6 ، ماهانه g/kg) 8/0 – 4/0) ml  16-4 به ازاء هر کیلوگرم وزن بیمار است. زمانی که حالت یکنواخت (steady state) به دست آمد فواصل تجویز از 2 الی 4 تجویز در هفته متغیر است. حداقل سطح IgG بیمار، باید به منظور تنظیم مقدار مصرف و فواصل تجویز، اندازه گیری شود.
درمان جایگزینی در میلوما یا لوسمی لنفوسیتی مزمن همراه با هیپوگاماگلوبولینمی ثانویه شدید و عفونت های راجعه و درمان جایگزین در کودکان مبتلا به AIDS همراه با عفونت های راجعه:
مقدار مصرف توصیه شده /kg b.w. (g 4/0 -2/0) ml 8 -4 هر 3 تا 4 هفته است.

ITP
برای درمان حمله حاد بیماری ، ./ kg b.w (g 1 – 8/0) ml 20-16 در روز اول تجویز می شود که می تواند یک بار در روز تا 3 روز تکرار گردد یا  / kg (g 4/0 ) ml 8 روزانه، برای 2 الی 5 روز تجویز شود. درصورت عود بیماری می توان درمان را تکرار کرد.

سندروم Guillain Barre
مقدار مصرفb.w.   / kg(g 4/0) ml 8 روزانه، به مدت 3 الی 7 روز تجویز می گردد. تجربه درمانی در مورد کودکان محدود است.

بیماری کاوازاکی :
مقدار مصرف  / kg b.w.(g 2 – 6/1) ml 40-32 است که باید در دوزهای منقسم، طی 2 الی 5 روز تجویز گردد و یا مقدار مصرف  / kg b.w.( g 2) ml 40 که به صورت تک دوز تجویز می شود. بیماران باید به طور هم-زمان استیل سالیسیلیک اسید نیز دریافت کنند.

پیوند مغز استخوان آلوژنیک :
درمان با ایمونوگلوبولین انسانی می تواند پس از پیوند و به عنوان بخشی از درمان همراه، مورد استفاده قرار گیرد. برای درمان عفونت ها و پیشگیری از بیماری واکنش پیوند به میزبان (graft versus host)، رژیم دارویی به طور موردی برای هر بیمار تنظیم می شود. مقدار مصرف اولیه / kg b.w.(g 5/0) ml 10 در هفته است که از 7 روز پیش از پیوند شروع شده و تا 3 ماه پس از انجام پیوند ادامه می یابد.
درصورتی که فقدان تولید آنتی بادی ادامه پیدا کند، تجویز  / kg b.w.(g 5/0) ml 10 یک بار در هر ماه تا بازگشت سطح آنتی بادی به حد طبیعی توصیه می شود.

مقدار مصرف دارو به طور خلاصه در جدول ذیل آمده است:

موارد مصرف مقدار مصرف فواصل انفوزیون

درمان جایگزینی در نقص ایمنی اولیه
 
- دوز اولیه :             
      g/kg 8/0 – 4/0
- ادامه :
     g/kg  8/0 – 2/0
 
هر 2 تا 4 هفته تا زمانی که سطح اطمینان بخش IgG حداقل به g/liter 6-4 برسد.

درمان جایگزینی در نقص ایمنی ثانویه
                  g/kg4/0 – 2/0

  هر 3 تا 4 هفته تا زمانی که سطح اطمینان بخشIgG حداقل به g/liter 6-4 برسد.
کودکان مبتلا به AIDS
   g/kg 4/0 – 2/0  هر 3 تا 4 هفته

تنظیم سیستم ایمنی

ITP

g/kg       1 – 8/0

یا

g/kg     4/0 در روز 

تجویز در روز اول با امکان یک بار تکرار طی 3 روز

به¬مدت 2 تا 5 روز

سندروم Guillian Barre
 
 g/kg   4/0  در روز
 
به¬مدت 3 الی 7 روز

بیماری کاوازاکی  g/kg      2 – 6/1

یا
g/kg      2
 در دوزهای منقسم ، به مدت 2 تا 5 روز همراه با استیل سالیسیلیک اسید
 
در یک دوز، همراه با استیل  سالیسیلیک اسید

پیوند مغز استخوان آلوژنیک:
- درمان عفونت ها و  
   پیشگیری از واکنش
   پیوند برعلیه میزبان          (graft versus host)

- تداوم فقدان تولید آنتی    
   بادی  

  g/Kg5/0

g/Kg5/0
 

هر هفته یک بار، از 7 روز پیش از پیوند تا 3 ماه پس از آن

هر ماه یک بار، تا زمانی که سطح   آنتی بادی به حد طبیعی برسد.

راه مصرف:
پیش از مصرف، فرآورده باید از نظر وجود هرگونه ذره یا تغییر رنگ مورد بررسی و مشاهده دقیق قرار گیرد. از مصرف محلول هایی که کدر شده و یا دارای رسوب هستند خودداری کنید. قبل از مصرف باید دمای دارو به دمای اتاق یا دمای بدن برسد.
اینتراتکت برای مصرف داخل وریدی تهیه شده است. در طی انفوزیون سرعت در 30 دقیقه اول نباید بیش ازml /kg/h 4/1گردد. چنانچه انفوزیون به خوبی تحمل شود، می توان به تدریج سرعت تجویز را  حداکثر تا   ml/kg/h9/1 برای ادامه انفوزیون افزایش داد.

افزایش مصرف (overdose):
مصرف اضافی، می تواند منجر به تجمع مایع اضافی و افزایش ویسکوزیته، به ویژه در بیماران در خطر، شامل بیماران مسن و آنهایی که نارسائی کلیوی دارند، شود.

عوارض نامطلوب
واکنش های نامطلوب از جمله لرز، سردرد، تب، تهوع، واکنش های آلرژیک، استفراغ، دردهای مفصلی، فشار خون پائین، درد ملایم پشت، ممکن است گاهی رخ دهد. ایمونوگلوبولین ها بندرت می توانند باعث افت ناگهانی فشارخون و در موارد معدودی شوک آنافیلاکتیک گردند، حتی هنگامی که بیمار هیچ نوع علائم ازدیاد حساسیت در تجویز های قبلی نشان نداده باشد.
مواردی از مننژیت آسپتیک برگشت پذیر، موارد معدودی از آنمی همولیتیک یا همولیز برگشت پذیر و نیز موارد نادری از واکنش های گذرای پوستی با مصرف ایمونوگلوبولین های انسانی مشاهده شده است. افزایش در سطح کراتینین سرم همراه یا بدون نارسایی حاد کلیه دیده شده است.
عوارض خیلی نادر: واکنش های ترومبوآمبولیک از قبیل سکته قلبی، سکته مغزی، آمبولی ریوی، ترومبوز وريدهاي عمقي
جزئيات عوارض ناخواسته كه به طور تصادفي رخ داده و گزارش شده اند:
اختلالات قلبي: آنژين پكتوريس ( خيلي نادر )
اختلالات عمومي و شرايط محل تزريق: سفتي محل تزريق ( خيلي نادر )
اختلالات سيستم ايمني: شوك آنافيلاكتوئيد ( خيلي نادر )، ازدياد حساسيت ( خيلي نادر )
معاينات دوره اي: كاهش فشار خون ( خيلي نادر )
اختلالات عضلات اسكلتي و بافت همبند: درد پشت ( خيلي نادر )
اختلالات تنفسي، توراكسي و مديستني: ديس پنه ( خيلي نادر )
اختلالات عروقي: شوك ( خيلي نادر)

به هنگام مشاهده واکنش های نامطلوب باید سرعت تزریق کاهش یابد و یا تا رفع علائم، انفوزیون متوقف شود. درمان های لازم به نوع و شدت عوارض جانبی بستگی دارد. در صورت نارسائی کلیوی قطع تجویز  ایمونوگلوبولین ها باید مورد توجه قرار گیرد. درصورت بروز شوک، باید درمان استاندارد طبی شوک انجام شود.

عمر دارو در قفسه (Shelf-life) و احتیاط های ویژه برای نگهداری :
ویال را در جعبه خود نگهداری کنید. دمای نگهداری بالای 25 درجه سانتیگراد نباشد. از یخ زدگی فرآورده جلوگیری شود. -محلول باید بلافاصله پس از برداشتن سرپوش تجویز گردد. هر محلول استفاده نشده به دلیل احتمال آلودگی میکروبی باید دور ریخته شود.
 

 در صورت تمایل با استفاده از لینک های ذیل تحقیقات مرتبط با مزایای اهدای پلاسما را مطالعه نمایید:

http://jem.rupress.org/cgi/reprint/jem.20050304v1.pdf

http://informahealthcare.com/doi/abs/10.3109/08860228109076005?cookieSet=1&journalCode=rnf

http://www.aurorahealthcare.org/services/ms/treatment.asp